Zomaar een woensdagochtend op het Sint-Pietersplein

Rome

Ik zit op het Sint-Pietersplein en kijk naar een beelscherm.  Ik zie de paus en denk het volgende: hier zit geen kerkvorst, niet de president-commissaris van een religieuze multinational of de populaire voorzitter van de Tweede Kamer der Staten Generaal van wie de termijn erop zit en die hoopt op een plaquette, hoe eenvoudig ook, in het Kamergebouw. 

Niets van dit alles. Hier zit een vader die nog één keer de hele familie bij elkaar heeft geroepen, om uit te spreken wat goed en wat minder goed is gegaan, maar ook om zich te verantwoorden. Hier leest de bisschop van Rome zijn geestelijk testament voor.

De laatste Algemene audiëntie van de paus woensdagochtend op het Sint-Pietersplein is een bitterzoete ervaring. Voor de paus en ook voor de 150.000 gelovigen die erop afgekomen zijn. Het is een afscheidsfeestje voor iemand die eigenlijk niet weg kán gaan. We zijn er nog niet aan gewend.  Eens paus, altijd paus, hebben we op school geleerd.

Voor een paus die het hart niet op de tong heeft, houdt Benedictus een verrassend persoonlijke toespraak. ‘In deze laatste maanden had ik het gevoel dat mijn krachten waren afgenomen. Ik heb God in gebed met grote aandrang gevraagd om mij met Zijn licht te verlichten en mij te helpen de beste beslissing te nemen, niet voor mijn eigen welzijn, maar voor het welzijn van de Kerk.’ 

Voor het welzijn van de Kerk dus.

Dit laatste herhaalt de paus even later: ‘De Kerk liefhebben betekent ook de moed hebben om moeilijke en pijnlijke beslissingen te nemen, en altijd het welzijn van de Kerk in het oog te houden en niet dat van zichzelf. ‘ Waarom die nadruk op het feit dat hij de beslissing nam voor het welzijn van de Kerk en niet voor zijn eigen bestwil? Heeft iemand hem iets verweten in dit opzicht?  Zo van:denk jij nou alleen maar aan jezelf?

 

Nog een opmerkelijke passage: ‘Ik laat het kruis niet in de steek, maar ik blijf op een nieuwe manier verbonden met de gekruisigde Heer.’ Een duidelijke knauw richting Krakau. Vorige week memoreerde kardinaal Dswisz ( aartsbisschop van deze Poolse stad en oud-privésecretaris van Johannes Paulus II) de woorden van de Pools paus dat hij nooit zou zijn aftreden, want ‘Christus stapte ook niet van het kruis.’ Niet aardig van don Stanislao om dat nu nog even te herhalen. Hij heeft veel aan Benedictus te danken. En zelfs deze zo op het oog bescheiden paus kan dit niet over zijn kant laten gaan. Hij laat het kruis niet in de steek en wijst de kardinaal van Krakau openlijk terecht. 

Hij bedankt de kardinalen. Dat komt mooi uit , want die zitten op de eerste rij. Sommigen met verrassend modern zonnebrillen. Voor zijn kardinaalstaatssecretaris (huismodel Hans Anders op de neus)  is er een speciale vermelding. Bertone heeft mij trouw gediend, zegt Benedictus. Vervolgens bedankt hij de Romeinse curie en pas later, in één zin met de priesters en de rest van het volks Gods, zijn bisschoppen. ‘Elke dag heb ik iemand van jullie in mijn gebeden bedacht, met het hart van een vader. ‘

Mooi beeld. Het hart van de vader waarin ruimte is voor ieder van ons. 

Hij heeft zich nooit alleen gevoeld, al leek het af en toe alsof de Heer lag te slapen.  Zoals toen de butler werd gearresteerd, Williamson de Holocaust bleek te ontkennen en zijn eigen bisschoppen vervolgens in opstand kwamen tegen de beslissing om de Lefebrvianen in de Kerk te laten terugkeren. Wat was er gebeurd als God wel wakker was geweest?

Op het einde een eenvoudig ‘Bid voor mij en voor de nieuwe paus.’ Vervolgens neemt hij twee minuten het applaus in ontvangst, stapt in de pausmobiel en weg is hij. Niks ererondje, niks fotomoment. Het is mooi geweest. 

 

(Foto: Lidy Peters)

 
 

Agenda

De nieuwe paus

'Habemus papam!' schalde er op 13 maart over het majestueuze Sint-Pietersplein in Rome. Paus Franciscus is zijn naam, maar wat weten we nu eigenlijk over de nieuwe opvolger van Petrus?

Lees meer..
Vaticaan op YouTube