Verwarring niet gewenst bij Willibrordprocessie

Het was zondagochtend en Utrecht was nog maar net wakker. De stad was er nog niet helemaal bij. Hier en daar gingen wat cafés open, een enkele stadsbus haalde vermoeid wat passagiers op en de eerste kerkgangers waren op weg naar de godshuizen. Alles was nog rustig in de stad van de heilige Willibrord. Hijzelf zat rustig op zijn paard op het Janskerkhof en keek - onbewogen, zo leek het -richting de Dom, waar hij eigenlijk zou willen staan.

Vanmiddag zou het gedaan zijn met de rust. Dan zou de jaarlijkse processie ter ere van Willibrord met als middelpunt een gouden schrijn met daarin een reliek van de heilige, door de binnenstad trekken. Dat had al wat gedoe gegeven. Er waren allerlei ideeën om het oecumenisch karakter van de plechtige omgang uit te breiden. Zo zou de stoet bij de Domkerk kunnen stoppen, waar een predikant een gebed zou kunnen uitspreken. Maar kardinaal Wim Eijk - de zeventigste opvolger van Willibrord op de zetel van Utrecht - had besloten dat de processie zou blijven zoals hij was: expliciet rooms-katholiek met een vleugje oecumene. Voor wie Eijk kent, kon dit geen verrassing zijn. Natuurlijk bleven andere christenen welkom, maar in tijden van geloofsafval en verwildering der zeden moet je geen water bij de wijn doen.

Het Nederlands Dagblad, dat het nieuws als eerste bracht, kwam nog met een andere verklaring voor de terughoudendheid van de kardinaal: het aartsbisdom zou de aanwezigheid vrezen van vrouwelijke priesters of diakens uit de Oud-Katholieke kerk of vrouwelijke predikanten in een klassiek priesterboord. Dat zou de rooms-katholieke deelnemers aan de processie maar in verwarring kunnen brengen.

Ik ben gek op verwarring, maar te veel daarvan is natuurlijk nooit goed.

En dus besloot ik op diezelfde, nog altijd rustige, zondagmorgen poolshoogte te gaan nemen in de kathedraal van Sinte Gertrudis waar de oud-katholieken bij elkaar kwamen om - zo vreesde ik - onder elkaar en buiten het zicht van de bevoegde autoriteiten verwarring te stichten.

De kerk was goed gevuld, ik zag veel kinderen en er werd mooi gezongen.

De gelovigen maakten een verzorgde indruk. Een vrouwelijke priester met boord zag ik zo gauw niet. Kortom: van verwarring was geen sprake, of het moest zijn dat de stem van de voorganger precies leek op die van Hans Dorrestijn.

Ik besloot ook even naar de rooms-katholieke kathedraal te gaan, een paar minuten verderop. Bij binnenkomst schrok ik: er waren maar zo'n vijftig mensen en helemaal geen kinderen. Had ik mij misschien wel in het aanvangstijdstip vergist en waren er nog tientallen mensen op weg? Dat bleek niet het geval. Dit was de opkomst voor de zondagse hoogmis in wat in potentie de belangrijkste rooms-katholieke kerk van Utrecht zou moeten zijn. Dat was pas verwarrend.

Aan het einde van de mis kwam de Willibrordprocessie nog aan de orde. We waren allen van harte uitgenodigd. Maar ik kon die middag niet. Om niet helemaal achter te blijven besloot ik het parkoers van de processie alvast maar alleen te lopen.

Ik begon bij het beeld van Willibrord en keek hem nog eens goed aan. Gaf hij mij nou een knipoog? Er ging een meeuw op zijn hoofd zitten, een teken voor mij om aan mijn eenzame processie te beginnen. Ik liep de Korte Jansstraat in, richting de Dom. Hier en daar verplaatste ik een paar fietsen die te dicht bij de straat stonden. Niets mocht een voorspoedig verloop van de processie in de weg staan.

Even later stond ik op het Domplein en keek ik omhoog naar die lieve, wijze Dom die de stad optilt en tegelijkertijd alles relativeert. Ik deed mijn ogen dicht en voor ik het wist gingen mijn gedachten met mij op de loop. Ik zag de stoet aankomen, de Utrechtse clerus voorop. En net op het moment dat de reliekschrijn mij passeerde, ging ie open. Willibrord - in al zijn bisschoppelijke waardigheid - sprong eruit in het gezelschap van een vrouwelijke priester mét boord. Zij nam meteen plaats tussen de verbijsterde priesters en diakens. De heilige Willibrord draaide zich om en zei: "Niet zo krampachtig doen heren met die oecumene. Het belangrijkste lijkt me dat we met z'n allen deze stad een beetje beter maken. Volgend jaar pakken we uit."

Zelf was ik dus niet bij de processie, maar weet iemand of het inderdaad zo gegaan is?

Deze column verscheen eerder in Trouw van 17 september 2016.

 

 
 

Agenda

De nieuwe paus

'Habemus papam!' schalde er op 13 maart over het majestueuze Sint-Pietersplein in Rome. Paus Franciscus is zijn naam, maar wat weten we nu eigenlijk over de nieuwe opvolger van Petrus?

Lees meer..
Vaticaan op YouTube