De PvdA is soms net het Vaticaan

Eigenlijk is het nogal overdreven. Drie uur vanuit Assisi in de trein zitten om heel even in Rome te kunnen zijn. Maar een stad kan naar je lonken als een mooie vrouw.

Eenmaal aangekomen op Stazione Termini, neem ik een bus de stad in. Het is warm en druk, Rome kookt bijkans over. Maar mij kan het niet deren. Deze stad is voor mij gemaakt. Elk plein precies op maat. Elke straat en steeg geheel volgens mijn wensen aangelegd.

Ik wil naar mijn favoriete boekhandel. Er is weinig zo bekoorlijk als het verlangen een boek te kopen. Op je gemak overweeg je een aantal mogelijke aankopen, om uiteindelijk niets aan te schaffen. Het verlangen blijft. Dolgelukkig verlaat je de winkel. De bus rijdt langs de Gesù, de hoofdkerk van de jezuieten. Zoals altijd als ik 'm passeer, voel ik me schuldig dat ik er niet genoeg kom.

Ik besluit naar de Gesù te gaan. De kerk ligt aan een nogal tochtig plein. Het verhaal gaat dat de wind en de duivel hier ooit hadden afgesproken. De duivel zei: "Ik moet binnen nog even een meningsverschil met de jezuïeten uitvechten." De wind wacht nog altijd op zijn terugkeer.

Nu is het er benauwd. Zou de wind het hebben opgegeven? De kerk heeft twee ingangen. Voor de meest linkse en meest gebruikte, staan twee zwervers, een man en een vrouw. Ze hebben ruzie. "Dit is mijn plek", schreeuwt de vrouw. "De kerk is van ons allemaal", blaft de man terug. Als ik kom aanlopen staken ze hun ruzie even en houden de deur voor mij open. Wapenstilstand. Om vervolgens weer verder te gaan met ruziemaken.

Hoewel ik er te weinig kom, is het interieur van de kerk mij vertrouwd. De overvolle plafondschildering, het graf van Ignatius van Loyola (stichter van de jezuïetenorde) met de kinderengelen die bladzijden uit boeken van Luther en Calvijn scheuren en de arm van Franciscus Xaverius (1506-1552). Hij is een van de grootste missionarissen uit de geschiedenis van de kerk. Zijn graf bevindt zich in Goa (India), maar een van zijn armen wordt hier vereerd. Op mijn twaalfde zag ik 'm voor het eerst. "Met die arm heeft hij duizenden mannen en vrouwen gedoopt", vertelde mijn vader toen.

Sorry Gesù, sorry arm: ik heb jullie te veel aan jullie lot overgelaten.

Ik zoek een bank op en besluit te knielen. Dat doe ik de laatste tijd steeds vaker. Het is een actieve houding die je geest scherpt. Achter mij ruziën de zwervers door. Bezoekers van de kerk kijken geirriteerd op. Vraag me niet waarom, maar ik moet aan de Partij van de Arbeid denken, aan Samsom, Asscher en Aboutaleb. Vergis ik me nou, of staan ze daar inderdaad afgebeeld op het plafond?

Asscher denkt erover zich kandidaat te stellen voor het partijleiderschap. Samsom juicht dat toe. Aboutaleb wil eventueel ook meedoen, maar alleen als Samsom besluit zich terug te trekken. En maar zeggen dat ze elkaar zo aardig vinden.

Arme PvdA. Zoveel goede bedoelingen met de wereld en het dan zo ongezellig hebben met elkaar. Het is soms net het Vaticaan.

Neem nou Georg Gänswein. Hij is een Duitse aartsbisschop en prefect van het Pauselijk Huis. Hij beheert de officiële agenda van paus Franciscus. Maar hij is ook privésecretaris van Benedictus XVI. Ze wonen samen in een klooster in Vaticaanstad. Elke dag pendelt Gänswein heen en weer tussen twee pausen.

Benedictus houdt zich na zijn aftreden al ruim drie jaar lang zo goed als stil, maar Gänswein roert zich van tijd tot tijd. Nu heeft hij weer gezegd dat er sinds het aftreden van Benedictus sprake is van een 'verbreed pausambt', met een actief lid (Franciscus) en een beschouwend lid (Benedictus). Niks aftreden dus. Met deze gedachte brengt de aartsbisschop Benedictus in verlegenheid en verzwakt hij de positie van Franciscus. Hij zou een uitstekende fractievoorzitter van de PvdA zijn, denk ik daar in de Gesù.

Ik brand nog een kaars voor mijn ouders en loop naar de uitgang. Zo te horen is het daar nog steeds oorlog. Eenmaal bij de deur zijn de zwervers in het niets verdwenen.

Buiten is de middagzon ongekend fel. Het idee dat aartsbisschop Georg Gänswein fractievoorzitter van de PvdA zou kunnen zijn, komt mij plots volkomen belachelijk voor.

 

Deze column verscheen eerder in Trouw van zaterdag 4 juni 2016.

 

 

 
 

Agenda

De nieuwe paus

'Habemus papam!' schalde er op 13 maart over het majestueuze Sint-Pietersplein in Rome. Paus Franciscus is zijn naam, maar wat weten we nu eigenlijk over de nieuwe opvolger van Petrus?

Lees meer..
Vaticaan op YouTube