En ondertussen werd een lieflijk park een hel

Op Paaszondag liep ik, na een overdadige paasbrunch, door een bijbels openluchtmuseum dat duidelijk betere tijden had gekend. Sommige muren waren wel erg door het vocht aangetast, in het nagebouwde Jeruzalem was het veel te rustig en ook het zogenoemde huis van Maria kon wel een opknapbeurt gebruiken.

Op hetzelfde moment stond in het Pakistaanse Lahore de 28-jarige koranschoolleraar Yusuf Farid bij de ingang van het Gulshan-e-Iqbal-park. Om zijn lijf zat twintig kilo explosieven. Het was druk in het park. Veel christelijke gezinnen waren hiernaartoe gekomen om samen het Paasfeest te vieren. Toen het park leegstroomde - ik zat in een 'Romeinse' herberg aan de thee - bracht Yusuf de explosieven tot ontploffing. Het lieflijke park veranderde in een hel.

De paniek was enorm. Mensen renden alle kanten op. Moeders zochten radeloos naar hun kinderen. Er waren niet genoeg ambulances om de gewonden naar het ziekenhuis te vervoeren. Later die dag werd de aanslag opgeëist door een splintergroep van de Pakistaanse Taliban. Volgens een zegsman was die gericht tegen christenen. Uiteindelijk vonden ruim zeventig mensen de dood, lang niet allemaal christenen. De cynische vraag is dan natuurlijk of zo'n aanslag in de ogen van de terreurgroep toch geslaagd is.

De Amerikaanse website Crux liet een katholieke vrouw uit Lahore aan het woord. Ze heette Maria. Haar achternaam mocht niet bekend worden, uit angst voor wraak op haar of haar familie. "Ze wilden afgelopen Kerstmis al een aanslag plegen op onze kerk, maar dat mislukte. Nu is het ze toch gelukt ons te treffen." Zelf was ze niet in het park, maar wel kwam één van haar buren om. Maria leek de wanhoop nabij.

De aanslag stond dinsdag niet prominent in de eerste kranten na Pasen. Er was weinig ruimte gezien de nasleep van de aanslagen in Brussel en het overlijden van Johan Cruijff. Dan staat een aanslag in Pakistan al snel achterin de krant. Wat dichtbij gebeurt, komt nu eenmaal harder aan. Een veerboot met negenhonderd mensen aan boord die voor de kust van Madagaskar met man en muis vergaat, krijgt minder aandacht dan de pont naar Amsterdam-Noord die een steiger ramt.

Maria uit Lahore vroeg zich ondertussen af waar de solidariteit van de christenen in het Westen toch bleef. Zij en haar geloofsgenoten snakken naar aandacht. De terreur regeert en een rigide wet tegen blasfemie wakkert de haat tegen christenen in Pakistan alleen nog maar aan. "Waarom helpen de christenen in het Westen ons niet? Bidden ze wel voor ons?"

Die laatste vraag kan ik niet beantwoorden. Wel kwam de Raad van Kerken in ons land met de campagne 'Hoop voor de kerk in Syrië en Irak'. Klaas van der Kamp, algemeen secretaris van de raad, riep bij de lancering van die campagne op voor de christenen in Syrië en Irak te bidden. Die dreigen namelijk te verdwijnen. Hij had daar makkelijk nog een paar landen aan kunnen toevoegen - bijvoorbeeld hoop voor Nigeria of hoop voor Pakistan.

Al eerder schreef ik het op deze plek: als het gaat om het lot van vervolgde geloofsgenoten ver weg is er sprake van een zekere lauwheid onder de christenen van ons land. Je zou ze wat van de vasthoudendheid van Maria en haar buren gunnen. Ik vraag me af of een oproep tot gebed van Klaas van der Kamp hiervoor kan zorgen. Het zou kunnen, maar ik heb mijn twijfels.

Er is, denk ik, meer nodig. Even heb ik overwogen een manifest te schrijven. Maar daar zie ik toch maar vanaf na wat er deze week gebeurde met de verklaring van de Denker des Vaderlands en haar collegafilosofen, waarin zij een gastvrije houding naar vluchtelingen bepleitten. Naast een hardnekkig ongemak met vluchtelingen, lieten de reacties op internet vooral een afkeer zien van de 'elite' in het algemeen en filosofen in het bijzonder. Missie mislukt, lijkt me. Helaas.

Hoe dan ook, christenen van Nederland: de knop moet echt om. In het hoofd welteverstaan. Ook bij mij. Als we iedere christen die vervolgd wordt voortaan op dezelfde manier beschouwen als een Nederlander die zwaargewond raakt bij een hotelbrand in een of ander Spaans uitgaansparadijs, zijn we al een stuk verder. Maria uit Lahore zal ons dankbaar zijn.

"Er kan hier van alles gebeuren", waren haar laatste onheilspellende woorden tegen de Amerikaanse journaliste

Toen hing ze op.

 

Deze column verscheen eerder in dagblad Trouw van 2 april 2016. 

 
 

Agenda

De nieuwe paus

'Habemus papam!' schalde er op 13 maart over het majestueuze Sint-Pietersplein in Rome. Paus Franciscus is zijn naam, maar wat weten we nu eigenlijk over de nieuwe opvolger van Petrus?

Lees meer..
Vaticaan op YouTube