Joe Biden kan op tv gewoon gelovig zij

Het is zondagochtend. Ik zit voor het raam en zie hoe aan de overkant een man en een vrouw hun huis verlaten. De man als eerste, de vrouw komt er enigszins gehaast achteraan. Ik weet waar ze heen gaan. Ze hebben de loop van de ervaren kerkganger: net te laat vertrekken waardoor je net niet te vroeg bent.

Ik zou ook willen gaan. Maar ik kan even niet. Dan maar de televisie aan, Nederland 2. Dat publieke televisienet gelooft nog op zondagochtend. En dan vooral in de God van de christenen. Het begint al vroeg met de Evangelische Omroep en het programma 'Bakkie troost'. Twee presentatoren schuimen begraafplaatsen af op zoek naar verhalen. Ze torsen een gifgroene thermoskan koffie met zich mee en twee bekers in dezelfde kleur. Suiker en melk zijn nergens te bekennen. Bij de EO drinken ze de koffie zwart. Hierna volgt 'Nederland zingt op zondag', ook een fijn programma. 'De Heer regeert' hoor ik graag en ik let dan altijd op of iedereen wel meezingt in die mooie kerk in Gouda of Apeldoorn.

Later op de ochtend neemt de katholieke God de zendtijd over en tenslotte mogen de vrijzinnigen van de IKON ook nog even. De Wilde Ganzen vliegen nog altijd. Onuitroeibaar die beesten. In de middag is er ruimte voor de moslims, de boeddhisten en de joden voordat die andere kwetsbare religie, de kunst, het overneemt.

Maar 's avonds, wanneer de grote massa vermaakt moet worden, dient de religie zich koest te houden. Nederland zingt niet meer Gods lof, maar bakt een taart en zoekt een vrouw. Pas als in bijna alle huizen de lichten uit zijn, kruipen de Knevels en Van den Brinken als wormen uit de aarde omhoog. Ze mogen weer even.

De rest van de week is niet anders. In belangrijke talkshows als die van Jeroen Pauw en Umberto Tan, komt religie vrijwel nooit ter sprake, of het moet de islam zijn of een gekke paus. De Belgische kardinaal Godfried Danneels zei het ooit al: Religie scoort niet. Dat vinden ze in Hilversum ook.

In Amerika gaat het heel anders. Toegegeven: geloof speelt daar een heel andere rol in de samenleving, maar tv-presentatoren zijn daar minder bang om de rol van geloof in het publieke leven te onderkennen. Laatst keek ik naar een aflevering van de 'The Late Show' van presentator Stephen Colbert. Zeg maar een soort van Amerikaanse Jeroen Pauw. Te gast was de vicepresident van de Verenigde Staten Joe Biden. Het gesprek begon kabbelend over de politieke mores Washington, maar daarna ging het al snel over het dramatische leven van Biden. Ooit verloor hij zijn vrouw en een dochter bij een auto-ongeluk en eerder dit jaar overleed zijn zoon op 46-jarige leeftijd aan de gevolgen van kanker. Biden vertelde wat je wil horen: over de pijn van een vader die zijn zoon moet begraven en over de liefde van de mensen om je heen die er voor je zijn. Maar toen nam het gesprek een verrassende wending. Colbert - zelf katholiek - vroeg Biden welke rol het geloof speelde in de verwerking van al dat verdriet. En de vicepresident van de Verenigde Staten vertelde voor een miljoenenpubliek hoe het bidden van de rozenkrans hem hielp en hoe hij zich elke zondag weer geborgen voelt in God en Zijn gemeenschap. Ontroerend en onthullend. Op de Nederlandse televisie zijn dit soort gesprekken op prime time tegenwoordig onbestaanbaar.

Een paar weken geleden was Sybrand van Haersma Buma, fractieleider van het CDA, te gast bij Jeroen Pauw, ik schreef er eerder over. Hij wilde militair ingrijpen in Syrië om iets aan de vluchtelingencrisis te doen. Dat plan werd in de uitzending goed behandeld. Er was een deskundige bijgehaald en er was zelfs een topografisch kaartje gemaakt.

Maar de vraag in hoeverre het CDA zich bij deze crisis nog laat leiden door haar christelijke wortels, werd niet gesteld. Misschien had Pauw er gewoon geen zin in of vond zijn redactie andere punten belangrijker, maar jammer was het wel. Alleen al het stellen van de 'C-vraag' had een nog beter gesprek opgeleverd.

Het liet iets zien van de huiver - in sommige gevallen zelfs een afkeer - bij een belangrijk deel van de elite in ons land, om religie op een positieve manier ter sprake te brengen voor een groot publiek. Geloven doe je in hun ogen maar achter de voordeur, liefst met de gordijnen dicht.

En alleen op zondagochtend of ergens diep in de nacht.

 

Deze column verscheen eerder in Trouw van 28 september 2015. 

 
 

Agenda

De nieuwe paus

'Habemus papam!' schalde er op 13 maart over het majestueuze Sint-Pietersplein in Rome. Paus Franciscus is zijn naam, maar wat weten we nu eigenlijk over de nieuwe opvolger van Petrus?

Lees meer..
Vaticaan op YouTube