Gelukkig, alles wordt weer normaal

De zomer wil maar niet voorbij gaan. Net als je denkt dat de temperatuur weer tot normale waarden is teruggedrongen, zie je een weerman op televisie verkondigen dat "er weer een paar heerlijke, tropische dagen aan zitten te komen". Aansteller.

Ik hou van het normale leven, met temperaturen die gebruikelijk zijn voor de tijd van het jaar en winkels die gewoon open zijn. Ik gun de middenstand en de rest van Nederland veel rust en ontspanning, maar van gedeeltelijke of volledige sluiting van schoenwinkels, stomerijen en bibliotheken, raak ik van slag.

Zo heb ik ook moeite met al die zomerseries, in de kranten of op radio en televisie. Actualiteitenrubrieken gaan plotseling barbecueën met politici, krantenredacties trekken weer eens een streep door Nederland om daar langs te gaan lopen en columnisten vinden plotseling helemaal niets meer. Ze zijn in het niets opgelost. Ik hoor u al zeggen: "Je doet zelf uitgebreid mee aan die zomer. Waar was jij al die weken?" Dat is waar, maar stiekem verlang ik naar komende maandag, wanneer ook deze krant weer normaal gaat doen.

Het bontst maakt de Nederlandse televisie het. Sommige praatprogramma's houden het al vóór Hemelvaart voor gezien. Aan het eind van het programma pakt de presentator zijn kaartjes met vragen, kijkt nog één keer in de camera en roept brutaal: "We zien u graag terug in september." Dat zullen we dan nog wel eens zien.

Mijn vader had de gewoonte om op 21 juni in zijn handen te wrijven en dan met genoegen te zeggen: "Fijn, vanaf nu worden de dagen weer korter. " Ik vond dat altijd wat overdreven, maar nu begrijp ik hem wel. Ook ik verlang in de zomer wel eens naar kou en duisternis, naar een stad vol bedekte lichamen. En ook ik weet heel goed wat te doen als de lange herfstavonden eraan komen (vrij naar de Engelse dichter Robert Browning) en iedereen weer normaal doet.

Gelukkig is het kabinet wel weer in het land. Ik was onze ministers en staatssecretarissen bijna vergeten. Ze hadden een heidag; op het strand. Volgens cabaretier Pieter Derks heeft zo'n heidag altijd twee kenmerken: je mag niet goed gekleed zijn en het is nooit op de hei. Onze premier zag eruit als een hangjongere. Daar liep hij met 'de hele ploeg' tegen de wind in terwijl de lucht boven hem dichttrok.

Rutte werd samen met minister van sociale zaken, Lodewijk Asscher, tegen de achtergrond van een leeg strand geïnterviewd. Ik hoorde dingen als 'benen op tafel' en 'weg uit je vertrouwde omgeving'. Monter meldde Asscher dat zo'n heidag zich heel goed leende om eens te kijken "wat er allemaal op Nederland afkomt". Hij deed alsof het land een huis was dat je na een paar weken vakantie weer met nieuwsgierigheid betreedt. Je doet de gordijnen open, maakt de post open en begint aan de stapel kranten van de weken dat je er niet was.

Misschien heeft hij op die heidag nog gedacht aan al die andere stranden, duizenden kilometers naar het zuiden. Waar de rubberboten, die wij alleen tijdens de Sailparade graag langs zien varen, hun lading op het strand kwakken. De staatssecretaris die zich met vreemdelingenzaken bezighoudt had al geconstateerd dat ook in Nederland 'de aantallen' waren toegenomen. Ook de Tweede Kamerleden waren terug van reces. Het ging over Griekenland en de euro en iedereen leek boos of teleurgesteld. Ik kon mijn aandacht niet bij het debat houden en dacht terug aan die Duitse stad, waar we een paar weken geleden op onze terugreis vanuit Italië verbleven.

Na het eten wandelden we nog wat in een voor ons onbekende omgeving. Bijna per ongeluk stuitten we op een gebouwencomplex dat wel iets weg had van zo'n mooie Engelse universiteit. Het bleek een protestants internaat dat door iedereen voor de zomer was verlaten. Uitgestorven. Door een raam keken we in de eetzaal, die Harry Potter-achtig aandeed. Het leek wel alsof wij enige waren die nog om de school gaven.

Toen we het terrein afliepen, keek ik nog één keer om. Pas toen zag ik achter een raam een vrouw zitten die een boek aan het lezen was. Net op met moment dat ik keek, pakte ze een pen of een potlood en maakte een aantekening.

Ik had meteen sympathie voor haar.

Met succes de zomer getrotseerd.

 

Deze column verscheen eerder in Trouw van 22 augustus 2015.

 
 

Agenda

De nieuwe paus

'Habemus papam!' schalde er op 13 maart over het majestueuze Sint-Pietersplein in Rome. Paus Franciscus is zijn naam, maar wat weten we nu eigenlijk over de nieuwe opvolger van Petrus?

Lees meer..
Vaticaan op YouTube