Vertrouwen op een langzame God

 

Komende dinsdag is het precies een maand geleden dat ik ver van huis, terwijl het verderf in de rest van de wereld gewoon doorging, leerde wat geduld inhoudt. We hadden in de buurt van het Italiaanse Trento een appartement op een camping gehuurd. De camping was rustig en lag wat hoger waardoor de hitte goed te verdragen was.

Jammer alleen dat er in ons appartement elke dag wel wat kapot ging. Een deur ging niet goed dicht, een gordijnrail viel spontaan naar beneden en ook de televisie had kuren. En dan was er nog de keramische kookplaat. Die deed het ook niet goed.

Bij de receptie beloofden ze dat er de volgende ochtend een monteur zou langskomen, om elf uur. Een mooi tijdstip: zo konden we nog een beetje uitslapen en toch diezelfde avond weer zelf koken.

De monteur kwam al om kwart over negen en liep moeilijk. "Moet ik helpen?", vroeg ik, toen hij met een iets te grote gereedschapskist ons appartement betrad. Dat was niet nodig. Ik legde uit wat het probleem was en hij ging aan de gang. "Gaat het lang duren?", vroeg ik nog. "Dat weet je nooit", zei de monteur en daar had hij gelijk in.

Hij draaide wat aan de knoppen en wachtte af wat er vervolgens gebeurde. Dat hield hij minstens twintig minuten vol. Wat een rust straalde hij uit. Eerst goed de situatie bestuderen en dan pas handelen. Dat zouden meer mensen moeten doen!

"Ik zal 'm uit elkaar moeten halen", zei hij, alsof hij een chirug was die een patiënt moest vertellen dat een operatie onvermijdelijk was. Schroefje voor schroefje demonteerde hij vervolgens met zorg onze kookplaat.

"Ik blijf er maar even bij", riep ik tegen mijn vrouw en kinderen die om de tien minuten kwamen vragen of het al opschoot. "Maar het is wel een vakman hoor", riep ik er ter gerustelling achteraan. Om de tijd te doden las ik verder in een boek dat mij deze vakantie vergezelde: 'The Jesuit Guide to (Almost) Everything', een inleiding in de spiritualiteit van de jezuïetenorde en haar stichter Ignatius van Loyola (1491-1556). God vinden in bijna alles, daar gaat het om. Misschien vond ik zo ook wel antwoord op de vraag hoe je geduldig kon blijven als een voor jou onbekende monteur je keramische kookplaat aan het repareren was. Dus zocht ik het woord 'geduld' op via de zoekfunctie van mijn e-reader. Het eerste citaat dat te voorschijn kwam stond op pagina 30: 'Net als een tuin, heeft het geloof geduld, doorzettingsvermogen, en ook inspanning nodig'. Geduld betekent hier geen berusting: je moet blijven geloven in de goede afloop en daar ook wat voor doen.

De monteur liep de deur uit. Pas nu zag ik dat zijn linkerbeen, dat hij als een jengelend kind met zich meetrok, ervoor zorgde dat hij zo moeilijk liep. Zou hij nog wel terugkomen? Ik las verder en stuitte op een citaat van de Franse jezuïet Pierre Teilhard de Chardin (1881-1955), die ooit aan een vriend over geduld schreef: 'Vertrouw boven alles op het langzame werk van God. (...) Vertrouw erop dat hij je leidt en accepteer dat je bang bent omdat je je gespannen en incompleet voelt.'

De monteur kwam terug met een soldeerbout in zijn handen. Hij had alles onder controle, zo te zien. Uiteindelijk duurde het tweeënhalf uur voordat de klus geklaard was, maar we konden weer koken. "Eet smakelijk", zei de monteur nadat hij zijn spullen nauwkeurig weer had ingepakt. De rest van de vakantie hield ik mij, zo goed en zo kwaad als het ging, vast aan het gelukzalige geloof in de heilzame samenwerking tussen God en tijd.

Tot ik weer thuis was.

Er was tijdens onze afwezigheid een nieuwe digitale tv-recorder bezorgd en die moest geïnstalleerd worden. Dat ging niet vanzelf. Op mijn televisie verscheen al snel de mededeling: 'Even geduld alstublieft'. Gelukkig kon je bellen met de klantenservice. Daar kenden ze het probleem. "Zet u alles gewoon weer aan en dan moet hij het gaan doen. Dat kan tien minuten duren, maar net zo goed 24 uur", zei de telefoniste opgewekt.

Daar zat ik met mijn dure spullen, de vierentwintig uur geduld lag als een troosteloze woestijn voor mij. De hele buurt had televisie en wij niet. Gelukkig had ik mijn jezuïetenboek nog: 'Het is gevaarlijk om iedereen te dwingen dezelfde kant op te gaan en nog erger om jezelf daarbij als maatstaf te nemen'. Was getekend: Ignatius van Loyola.

Wat is het soms toch fijn om katholiek te zijn.

 

Deze column verscheen eerder in Trouw op 15 augustus 2015

 
 

Agenda

De nieuwe paus

'Habemus papam!' schalde er op 13 maart over het majestueuze Sint-Pietersplein in Rome. Paus Franciscus is zijn naam, maar wat weten we nu eigenlijk over de nieuwe opvolger van Petrus?

Lees meer..
Vaticaan op YouTube