Geloof en honkbal relativeren mijn bestaan

Om redenen waar ik nu even niet op in kan gaan, slaap ik al een tijd slecht. Nee, het is niet het weer. Maar aardig dat u het vraagt.

Elke ochtend rond half vijf, gaan mijn ogen tegen mijn wil open. Ik zit dan eerst nog half in een droom. Altijd in Rome, vaak bezig een vliegtuig te halen dat ik dan vervolgens mis. Pas dan realiseer ik me dat ik wakker ben. Ik kijk naar links: mijn vrouw slaapt. Zij wel. Buiten zijn de vogels ook al ontwaakt. Mijn enige metgezellen. Zo lig ik dan een poos in mijn eigen tijd. Als ik dan rond vijf uur de krant in de bus hoor glijden (die is er dus ook al), is mijn eenzaamheid compleet.

Gelukkig ligt naast mijn bed mijn telefoon. Ik pak 'm, doe mijn oortjes in en ga dan luisteren naar Amerikaans honkbal. Ho, wacht even. Niet stoppen met lezen. Misschien had u hier liever iets gelezen over Rhianna Gralike, de transgender uit Dronten, die niet langer penningmeester van haar parochie mag zijn. Ik hoor u denken: 'Wat moet ik in hemelsnaam met die sport waar ik niets van begrijp?' Geloof me: ik ga het u allemaal uitleggen. Ga dus niet naar dat artikel hiernaast over de filosofie achter de mode en blijf bij mij.

Als jongen van twintig betrad ik voor het eerst een honkbalstadion. Dat was in New York. Het spel snapte ook ik niet helemaal, maar wat me meteen al beviel was de relaxte sfeer. Zo'n wedstrijd duurt een uur of twee à drie. Soms gebeurt er iets, maar vaak ook een hele tijd niets. En dat betekent dat er een hoop ruimte in je hoofd ontstaat. Honkballers spelen 162 wedstrijden per seizoen en zo heb ik via de radio in mijn telefoon bijna elke dag therapie.

In ben supporter van de Los Angeles Dodgers. Die spelen hun wedstrijd vaak aan de Amerikaanse westkust - een tijdverschil van minstens acht uur - en dat betekent dat ze een uur of wat bezig zijn als mijn slapeloze periode aanbreekt. De radioverslaggevers bestoken mij via die oortjes met allerlei statistieken over pitchers en fielders, die ik meteen weer mag vergeten. In dit schemergebied van mij hoef ik niets te onthouden. Ik luister een half uur, soms langer, en val dan in een diepe, droomloze slaap.

Zo rond half acht schrik ik dan weer wakker. De oortjes zitten dan nog in mijn oren, maar de wedstrijd is afgelopen. Ik check de uitslag en ga door naar de app van Radio Vaticana, want daar staat de enige echte Heilige Mis op het punt van beginnen. Elke ochtend vanuit Rome, in het Latijn. Het begint altijd met het luiden van klokken, en dat is een heerlijk geluid. Ik weet wel dat die klokken uit de computer komen (net als de gezangen), maar toch ben ik blij dat die mis er elke dag is als toevluchtsoord. Ook hier dringt niet alles tot me door - ik mis wel eens een lezing - maar dat maakt niet uit. Soms als ik alleen in bed lig, zeg ik zachtjes 'amen' als dat moet. Als de mis is afgelopen, klinkt er mooie muziek van een CD en sta ik op.

De Amerikaanse journalist John Allen schreef een paar jaar geleden een mooi artikel waarin hij de overeenkomsten tussen honkbal en het katholiek geloof opsomde. Zo hebben beiden obscure regels die buitenstaanders niet begrijpen, beiden hebben gevoel voor rituelen, vereren het verleden en hebben een gemeenschap van heiligen. Ik noem hier alleen maar even Babe Ruth (714 homeruns) en de heilige Don Bosco, een verdienstelijk honkballer. Bovendien kun je bij zowel het katholiek geloof als bij honkbal aanhaken en ook weer even weggaan. Voor de hardcore gelovige is de liturgie echter een dagelijkse behoefte.

De aantrekkingskracht van het katholiek geloof zit voor mij onder meer in het feit dat er, naast het vaak ingewikkelde leven van alledag, iets anders bestaat dat dit alles ver te boven gaat. Ook al doen bisschoppen en kardinalen het soms anders voorkomen, in de kerkbanken zijn we allemaal gelijk en even zondig: geloven relativeert mijn bestaan. In die zin lijken honkbal en het katholiek geloof ook op elkaar. En tegen Rhianna Gralike, penningmeester in Flevoland, zou ik willen zeggen: heb een beetje geduld. Soms kan het een tijdje duren voordat je een wedstrijd wint of je recht haalt. Maar wil je meteen resultaat, dan ben jij bij honkbal en ook bij de kerk van Rome aan het verkeerde adres.

Al kan het heilzaam zijn af en toe eens goed boos te worden op de scheidsrechter, als die de onbegrijpelijke regels weer eens onrechtvaardig toepast.

 

 
 

Agenda

De nieuwe paus

'Habemus papam!' schalde er op 13 maart over het majestueuze Sint-Pietersplein in Rome. Paus Franciscus is zijn naam, maar wat weten we nu eigenlijk over de nieuwe opvolger van Petrus?

Lees meer..
Vaticaan op YouTube