Dicht bij de hemel vond Sir Paul zichzelf terug

De deuren van de Ziggo kathedraal zouden twee uur voor aanvang opengaan. Toen ik kwam aanlopen, stond er al een lange rij geloofsgenoten te wachten om naar binnen te gaan. Velen van hen spraken vreemde talen en toch verstond ik ze. Langzaam liepen we in de richting van de ingang terwijl we alvast een aantal bekende hymnes aanhieven. Dit sterkte ons in het geloof.

Bij de ingang moest ik mijn tas openmaken. De man voor wie wij kwamen was nogal bezorgd om zijn veiligheid, ondanks het aura van onsterfelijkheid dat nog altijd om hem heen hing. Ik had slechts een boek en een trui bij me en mocht doorlopen.

We liepen meteen door naar de grote gebedsruimte. Er konden wel zeventienduizend mensen in. Op het altaar werd alles in gereedheid gebracht: instrumenten werden aangesloten, microfoons getest en over de speakers klonken zijn liederen.

We herkenden ze en zongen zachtjes mee. Hier en daar stonden plukjes Schriftgeleerden geanimeerd te praten over de interpretatie van verschillende liedteksten.

We wisten wat er ging gebeuren en verheugden ons. Drie uur lang zouden we bevestigd worden. Wij hielden niet van verrassingen en waren op zoek naar dat wat we al kenden.

Toen werd het licht gedimd en zagen we op de gigantische beeldschermen die tegen de zijbeuken aanstonden, honderden foto's van onze voorganger langskomen. We keken ernaar en bewonderden zijn eeuwige jeugd. Voor hem waren we gekomen en hadden we veel geofferd (110 euro).

Daarna werd het nog donkerder in de kathedraal en om mij heen steeg de geestdrift tot ongekende hoogte. Nu kon het niet lang meer duren. Er werd gegild en geduwd, want iedereen wilde uiteindelijk zo dicht mogelijk bij hem in de buurt komen te staan. En daar was hij dan, midden in een bundel fel licht. Hij werd toegejuicht, minutenlang. Ik had tranen in mijn ogen. Zijn vaste begeleiders kwamen naast hem staan. We konden beginnen.

Hij zette het eerste lied in: 'Eight Days a Week' en ik zag het meteen: hij was niet in vorm. Hij moest naar teksten zoeken die wij beter bleken te kennen dan hijzelf. Zijn stem kraakte in zijn voegen. Ik zag een oude man die wanhopig op zoek was naar zijn jongere ik. Daar stond hij, helemaal alleen in de woestijn. Kwetsbaar en overgeleverd aan de wilde beesten.

Maar toen joeg hij iedereen van het altaar en zette alleen het wonderschone 'Blackbird' in. "Take these broken wings and learn to fly." En terwijl hij die woorden zong, steeg hijzelf ook langzaam op totdat hij hoog boven ons uit torende. Wij nog altijd in het donker, hij in steeds feller licht. "Take these sunken eyes and learn to see.' In de nok van het gebouw, dichtbij de hemel vond onze held zichzelf terug. Ik zag, ik geloofde en nam me voor het door te vertellen.

Vervolgens zong hij over zijn moeder. En zíjn moeder werd míjn moeder: "When I find myself in times of trouble, mother Mary comes to me. Speaking words of wisdom, let it be." Ook mijn dode moeder staat mij nog altijd bij als het leven knelt.

Een van de redenen waarom kerken het moeilijk hebben is, dat veel mensen het idee hebben dat wat die kerken verkondigen, niets te maken heeft met hun leven. Op deze avond ging het over mij. Het leven van Paul McCartney viel samen met dat van mij. Dat heet verlossing, geloof ik. Sorry, ik citeer even mijzelf.

Langzaam maar zeker loste ik op in zijn muziek, totdat ik alleen maar een stem was die eindeloos Nah nah nah nah nah nah, nah nah nah, Hey Jude, zong.

Geloven is een kwestie van overgave. Je geeft je over aan iets wat groter is dan jijzelf. Dat gebeurde ook die zondagavond in de Ziggo kathedraal van de mirakelstad Amsterdam. "And in the end, the love you take, is equal to the love you make", waren zijn laatste woorden voor ons. Toen verdween hij uit het zicht en regende het confetti uit de hemel.

Na afloop was er een deurcollecte, hoewel Sir Paul het geld natuurlijk helemaal niet nodig heeft. Je kon heilige boeken kopen en liturgische kleding. Ik kocht een geel T-shirt waar zijn naam op stond en liep de deur uit.

Buiten was het verraderlijk koud. Ik trok het gele T-shirt over mijn overhemd aan en haalde diep adem. Ik was aangeraakt en iedereen mocht het weten.

 

Deze column verscheen eerder in Trouw van 13 juni 2015. 

 
 

Agenda

De nieuwe paus

'Habemus papam!' schalde er op 13 maart over het majestueuze Sint-Pietersplein in Rome. Paus Franciscus is zijn naam, maar wat weten we nu eigenlijk over de nieuwe opvolger van Petrus?

Lees meer..
Vaticaan op YouTube