Over wandjes witten en andere heilloze zaken

Het was Hemelvaartsdag en ik ging even een wandje witten. U weet wel: met zo'n pot latex, in één keer dekkend. Eerst even het houtwerk met tape beschermen (pas dan leer je een muur goed kennen), ladder erbij en aan de slag. Maar hoeveel verf ik er ook op smeerde, de muur wilde maar niet egaal wit worden. Dacht je net een donkere plek te hebben weggewerkt, verscheen er weer een nieuwe op een ander deel van de wand.

Voor ik het wist bekroop mij een lichte ontevredenheid met het leven waar ik wel vaker last van heb. En vraag me niet waarom, maar toen moest ik denken aan die priester die me laatst verbaasd vroeg: "Heb jij nog nooit gebiecht?" Nou, dat moest ik dan toch maar eens doen, want dat was echt heilzaam.

Misschien moest ik om te beginnen maar eens een andere kwast gaan kopen.

De bouwmarkt die zich van God, Zijn Zoon en diens feestdagen niets aantrok, lag tegenover een grote katholieke kerk, van oudsher een bolwerk van orthodoxie in de stad. Misschien kon ik in dat godshuis wat meer informatie vinden over de biecht.

Ik liep naar binnen. De kerkruimte zelf was dicht, maar via een zware deur kon je wel terecht in de Mariakapel. Er brandden heel wat kaarsjes voor de Dienstmaagd des Heren. Aan de muur was een folderrek bevestigd met daarin een brochure getiteld: 'Het sacrament van Boete en Verzoening'. Op de voorkant een vage reproductie van een schilderij van Rogier van der Weyden. Die man wordt ook maar ongevraagd overal voor misbruikt. Ik legde mijn net aangeschafte kwast op het offerblok en begon te lezen.

Voor je kon gaan biechten bleek het noodzakelijk eerst een gewetensonderzoek te doen door je leven te toetsen aan de Tien Geboden, zei de brochure. Enkele prikkelende vragen moesten je daarbij helpen. Neem bijvoorbeeld het eerste gebod ('Gij zult geen afgoden vereren'). Daarbij werd niet alleen gevraagd welke afgoden ik dan wel had, maar ook of ik te veel naar de televisie keek, bovenmatig dronk of mijn geloof weleens had 'afgewend, bijvoorbeeld door om te kijken naar een andere godsdienst of new-age stroming'. Dat laatste was niet het geval, dus dit gebod kon ik mooi wegstrepen. Fijn!

Bij het tweede gebod werd het ingewikkelder - ook ik vloek weleens - en al bij het derde gebod ('de dag des Heren heiligen') verkeerde ik in grote moeilijkheden. Bezocht ik 's zondags de H. Mis? Was ik aandachtig genoeg in de kerk? Vertrouwde ik wel genoeg op Gods bijstand? Hier kwam ik niet zonder kleerscheuren vandaan, dat was wel duidelijk.

Maar pas echt serieus werd het bij gebod nummer vijf ('Gij zult niet doden'). Of ik misschien een moord op mijn geweten had, was hier een van de vragen. Maar ook of ik me schuldig had gemaakt of medeplichtig was geweest aan abortus of euthanasie. Zo erg hoefde het trouwens niet eens te zijn want ook als ik 'mensen links had laten liggen' viel ik bij dit onderdeel door de mand.

Eigenlijk wilde ik even gaan zitten, maar in de kapel was geen stoel te vinden. Knielen kon natuurlijk wel, maar dat leek me nou weer een beetje oneerbiedig. De kerkklok sloeg plechtig elf slagen. Ik voelde me steeds minder op mijn gemak.

Het volgende gebod ('Gij zult geen onkuisheid doen') maakte de situatie er niet veel beter op. Integendeel. Nee, ik had niet voldoende eerbied voor mijn lichaam. Ja, ik woonde al voor mijn huwelijk samen. En toen kwam de zesde vraag bij dit gebod. Ik citeer letterlijk uit de folder: 'Heb ik me schuldig gemaakt aan homocontacten, pedofilie, incest of andere zaken?' Even dacht ik dat ik het niet goed las. Nog maar een keer: 'Heb ik me schuldig gemaakt aan homocontacten, pedofilie, incest of andere zaken?'

Het maakte dus niet uit of je je nou aan een jong meisje vergreep, je eigen kind op de meest grove manier geweld aandeed of als je als man of vrouw je liefde gaf aan iemand van hetzelfde geslacht. Het was allemaal even erg.

Vorige week liet het Centraal Bureau voor de Statistiek weer eens weten dat het aantal katholieken in ons land gestaag daalt. Ikzelf blijf bij die kerk, ook al maken ze het me nog zo moeilijk. Maar ik begrijp best dat heel veel anderen niet bij een instituut willen horen dat er zulke belachelijke opvattingen op nahoudt.

Eenmaal thuis bleek dat ik de kwast in de kapel had laten liggen. Met die muur kwam het ook nooit meer goed.

 

 

Deze column verscheen eerder in Trouw van 23 mei 2015.

 

 

 

 
 

Agenda

De nieuwe paus

'Habemus papam!' schalde er op 13 maart over het majestueuze Sint-Pietersplein in Rome. Paus Franciscus is zijn naam, maar wat weten we nu eigenlijk over de nieuwe opvolger van Petrus?

Lees meer..
Vaticaan op YouTube