Hoe ziet een teveel aan diversiteit er uit?

Terwijl ik dit schrijf vlieg ik over de Middellandse Zee. Ooit zo blauw, zo blauw. Nu een uitgestrekt kerkhof.

Ik bladerde deze week in een krant en zag een foto van diezelfde Middellandse Zee. Een man drijvend in het water, met zijn gezicht naar beneden, de zon schijnt, zijn broek is afgezakt, waardoor zijn blauwe onderbroek zichtbaar wordt. Ik moet zeggen: een mooie blauwe onderbroek.

Misschien droomde de man wel van Nederland. Land van fietsen, melkpoeder en bed, bad en brood.

Het water op de foto is zo helder dat ook zijn armen te zien zijn die zich beneden het zeeoppervlak bevinden. Maar het meest opvallende aan de foto is de trui die de man draagt : die is fel geel van kleur, alsof hij een klassement aanvoert.

Verdrinken schijnt gruwelijk te zijn. Op mijn vierde ben ik er dichtbij geweest. Ik was met mijn moeder aan het strand en speelde aan de vloedlijn. Om mij heen veel mensen, in de verte hoorde ik de bel van de haringkar. Ik liep de zee in en keek voor me uit. Plotseling was daar een golf en voor ik het wist verdween ik onder water. Mijn mond vulde zich met zeewater.

Ik raakte in paniek, maar het duurde niet lang of ik voelde hoe iemand me uit het water trok. De geluiden van het strand waren terug en ik keek mijn moeder in haar gezicht. Ik begon te huilen en ze nam me bij zich. Ze was lekker warm en rook naar zonnebrandcrème van Nivea. We liepen terug naar onze stoel en ik mocht een ijsje en later ook nog patat. Toch bleef de zee nog een hele tijd in mijn mond plakken. Diezelfde zoute smaak moet het laatste zijn dat de man in de gele trui geproefd heeft.

Aangeslagen bladerde ik de krant door op zoek naar wat troost, maar stuitte slechts op de triomfantelijke tronies van onze politici die blij waren dat ze een menswaardig compromis over bed, bad en brood hadden bereikt. "Het belangrijkste is dat we een akkoord hebben", hoorde ik de premier tetteren op de radio.

Uiteindelijk kwam ik op de opiniepagina's terecht. Mijn aandacht werd getrokken door, zo op het oog, het meest bescheiden stuk, geschreven door Thierry Baudet. Ik zie hem wel eens in 'Buitenhof', waar hij mag meepraten over een of andere belangwekkende kwestie.

Volgens Baudet is het drama op de Middellandse Zee de schuld van de Europese leiders. Die hebben met een 'krankzinnig oorlogsenthousiasme' de fragiele regimes in Libië en al die andere landen in het Midden-Oosten ten val gebracht. Gevolg: chaos en tienduizenden vluchtelingen die per land, zee en door de lucht op zoek gaan naar een betere toekomst.

Moedige en waardevolle mensen volgens Baudet, die veel beter in hun land zouden kunnen blijven om dat te helpen opbouwen. Maar wagen ze het er toch op en overleven ze de overtocht, dan moeten we ze vooral niet toelaten. Dat kunnen we niet aan.

"Onze steden exploderen door de immigratieproblematiek, onze samenlevingen barsten uit elkaar door een teveel aan diversiteit", schrijft Baudet. Een raadselachtige zin. Hoe ziet een teveel aan diversiteit er in hemelsnaam uit? Tegelijk werd ik ook ongerust.

Ik keek uit het raam. Er gebeurde niets in mijn straat. Ik sprong op mijn fiets naar het centrum. Daar was het waarschijnlijk wel druk en divers. Daar aangekomen, leek er weinig aan de hand. De terrassen zaten gezellig vol. Ook in de probleemwijk aan de rand van de stad was het rustig.

Tevreden fietste ik terug naar huis: alles onder controle. Onderweg passeerde ik nog het asielzoekerscentrum dat in onze wijk ligt. Ik keek even naar binnen. Een paar mannen zaten verveeld op een bank. Misschien woonde er wel familie van de man in het geel. Wie zou het zeggen?

Volgens paus Franciscus is het drama in de Middellandse Zee een gevolg van de globalisering van de onverschilligheid. De cultuur van het streven naar eigen geluk, maakt ons volgens hem ongevoelig voor de hulproep van anderen.

We kunnen iedereen de schuld geven van boten die zinken: falende politici, corrupte mensensmokkelaars, achterlijke regimes, maar de oorzaak ligt in de eerste plaats bij onszelf. We zijn bange mensen geworden, die zich hebben teruggetrokken op eilanden van welvaart, omringd door helder blauw water.

Ik moet dat azc in, handen schudden, namen onthouden. Niet meer wegkijken, maar in de ogen.

Misschien ben ik dan nog te redden.

 

Deze column verscheen eerder in Trouw van 25 april 2015.

 
 

Agenda

De nieuwe paus

'Habemus papam!' schalde er op 13 maart over het majestueuze Sint-Pietersplein in Rome. Paus Franciscus is zijn naam, maar wat weten we nu eigenlijk over de nieuwe opvolger van Petrus?

Lees meer..
Vaticaan op YouTube