Hij had het moeilijk met God. Waar is Hij toch?

Het was gestopt met regenen. Dat had niets met hem te maken, als wist hij dat sommigen daar anders over dachten. Paus Franciscus stond op het middenbalkon van de Sint-Pieter en keek uit over het plein. Beneden hem hoorde hij de eerste maten van het Italiaanse volkslied.

Het was niet zo druk als normaal met Pasen, maar dat kwam door het slechte weer, hadden ze vanochtend tegen hem gezegd. Zoals altijd zocht hij de rijen mensen af naar bekenden, al wist hij dat de afstand te groot was om iemand te herkennen.

Mijn hemel, wat was hij moe. Zo'n Goede Week is voor een paus een soort van marathon: geen moment rust, van kilometerpunt naar kilometerpunt. Altijd mensen om je heen. Tijdens de Kruisweg bij het Colosseum had hij, zoals altijd, lang moeten staan. Dat was hem deze keer tegengevallen. Nu was de finish in zicht en verlangde hij meer dan ooit naar de rust van zijn kamer in Casa Santa Marta. Alleen nog even bedanken voor de bloemen. Ze hadden hem gevraagd dat in het Nederlands te doen, maar dat had hij geweigerd. Hij was geen circusartiest.

Hij had net de zegen Urbi et Orbi gegeven en daarvoor zijn paastoespraak uitgesproken. Die stelde niet veel voor, moest hij toegeven. Even had hij met de gedachte gespeeld om gewoon de toespraak van vorig jaar voor te lezen en dan maar te zien of het iemand zou opvallen. Altijd maar diezelfde conflictgebieden noemen en oproepen tot vrede. Het hielp weinig. Maakte het überhaupt wat uit wat hij zei? Ja, toch wel, had zijn secretaris hem die ochtend verzekerd, maar veel illusies maakte Franciscus zich niet. Hij zuchtte nog maar eens.

Hij had het moeilijk met God dezer dagen. Waar was Hij toch? De afslachting van 147 christelijke studenten in Kenia door moslimterroristen liet Franciscus maar niet los. Hij had het er net nog in zijn toespraak over gehad. Zo'n barbaarse aanval, nota bene op Witte Donderdag. Nu ja, waarschijnlijk precies daarom. Hij kon niet geloven dat God zomaar wegkeek. Nee, Hij huilde mee en streelde zachtjes de gezichten van die ontzielde lichamen op de binnenplaats van die universiteit.

Nu werden de eerste tonen van de Pauselijke hymne ingezet door de muziekkapel van het Italiaanse leger. Wat zou er over zijn toespraak morgen in de krant staan? "Paus pleit voor wereldvrede", gokte hij.

Elke dag gaf zijn secretaris bij het ontbijt een samenvatting van de Italiaanse kranten. Hij stond er altijd in, dag na dag. Vaak op de voorpagina. Zoals een paar weken geleden. "Franciscus blijft nog maar een paar jaar paus", was de meest gebruikte kop.

Ach ja, dat interview met de Mexicaanse tv. Hij had alleen maar gezegd dat hij het gevoel had dat hij een kort pontificaat zou hebben. Maar, hoewel zijn tegenstanders het tegendeel beweerden, lette hij altijd goed op zijn woorden. Hij kreeg die Curie maar moeilijk in beweging en wat is dan beter dan te zeggen dat je niet lang meer blijft? Misschien dat de grijze middenmoot dan eindelijk eens in beweging kwam.

Het irriteerde hem dat hij altijd zo eenzijdig werd geciteerd. De pers zette hem neer als een revolutionair, als een paus die in alles wil breken met het verleden. Zoals die uitspraak in het vliegtuig over homoseksuelen. Of toen hij zei dat de kerk zich te veel in details en regels verliest.

Maar andere dingen die hij zei leken genegeerd te worden. Zoals dat interview met een Italiaanse journalist, waarin hij eens lekker te keer was gegaan tegen Westerse landen die in ruil voor hulp, ontwikkelingslanden hun vooruitstrevende ideeën over huwelijk en gezin proberen op te leggen. 'Ideologische kolonisatie' had hij dat genoemd. Heerlijk. Een steen in het water gooien. Om het aan te zetten had hij dat opleggen van die genderideologie vergeleken met Nazi-methoden. De boodschap was niet overgekomen.

Natuurlijk wilde hij een barmhartiger kerk, maar tegelijkertijd waakte hij voor een uitverkoop van de leer. Die leer was heilig voor hem, zijn enige houvast. Dat was in Argentinië al zo en dat was in Rome hetzelfde gebleven.

Hij keek de Via della Conciliazione af, die van de Engelenburcht naar het Sint-Pietersplein loopt. Wat zou hij graag met de mensen meelopen de stad in. Gewoon ergens een pizza eten. "U beweegt te weinig, Heilige Vader", had zijn dokter hem gezegd. "U heeft volkomen gelijk", had hij geantwoord. "Maar waar moet ik heen?"

 

Deze column verscheen eerder in trouw van 11 april 2015

 
 

Agenda

De nieuwe paus

'Habemus papam!' schalde er op 13 maart over het majestueuze Sint-Pietersplein in Rome. Paus Franciscus is zijn naam, maar wat weten we nu eigenlijk over de nieuwe opvolger van Petrus?

Lees meer..
Vaticaan op YouTube