Failliet Pasen heeft een opkoopregeling nodig

Een groot deel van dit land doet alsof er niets aan de hand is, maar vanmiddag, zo rond een uur of drie, wordt Jezus Christus voor de zoveelste keer aan het kruis genageld. Ik moet werken vandaag, maar het houdt me bezig, misschien wel meer dan ooit.

Gelukkig is het morgen de mooiste dag van het jaar: Paaszaterdag, ook wel Stille Zaterdag genoemd. Zij die geloven, houden hun adem in. Christus ligt in het graf. Al ons verdriet, maar ook ons geloof komt samen in Maria, de moeder van de Heer. Zij beleefde deze dag intens verdrietig, maar tegelijkertijd in de volle overtuiging dat het goed zou komen. Wat een vrouw en wat een geloof. Soms herken ik haar op televisie , ergens in het Syrië of Irak.  Gekleed in het zwart, gebogen over het dode lichaam van een jongeman. In tranen, wanhopig, maar geborgen in iets groters dat wij maar niet kunnen begrijpen. Pietà.

Voor mij begon de Goede Week al een dag of acht geleden in een net gerenoveerde concertzaal met de Matthäus. Ik zag er aanvankelijk nogal tegenop. Drie uur zitten, met mijn benen praktisch in mijn nek. Van beenruimte hebben ze in deze muziektempel namelijk nog nooit gehoord. Toch wilde ik mij overgeven aan Bach. Maar, inderdaad, al bij de eerste aria begon mijn rug pijn te doen. U weet wel, een beetje zeurend, je probeert het te negeren, gaat een keer verzitten en nóg een keer, tot ook dat niet meer helpt. Toen de pijn inmiddels mijn achterhoofd had bereikt en aan mijn hersenen begon te vreten, wilde ik het liefst hard wegrennen.

Na de pauze ging ik er toch nog maar eens voor zitten en besloot de poorten nu helemaal open te zetten om zo Bach maximaal binnen te laten. Langzaam raakte ik in trance en verdween de pijn. Het rood van de stoeltjes om mij heen werd steeds feller van kleur. De zaal veranderde in een geselplaats. Nu echt. De witte partituren van het koor leken nog het meest op vliegtuigresten die tegen een bergwand  waren aangeplakt. Bij het “Wir setzen uns mit Tränen nieder’  zweefde ik door de zaal, maar niemand wilde het zien. Na de laatste noten werd het stil, zo goddelijk stil. Ik deed een schietgebed of het niet altijd zo mocht blijven. Maar één onverlaat begon te klappen, de rest volgde snel en weg was de betovering. Bij het verlaten van de zaal merkte ik dat er een dun straaltje bloed uit mijn neus liep.

Eenmaal  thuis lag het gratis tijdschrift van de grootgrutter op tafel. Op de overvolle cover stond in vrolijke lente kleuren ‘happy food’ geschreven. Verder was er een mooie foto te zien van een knapperig broodje, rijkelijk belegd . Kleine tomaatjes, stukjes radijs, mayonaise, groene asperges (die zijn zo lekker in deze tijd van het jaar) en om het geheel af te maken, bovenop een gepocheerd ei. Wist u trouwens dat de website van deze supermarktketen meer dan vijfhonderd paasrecepten bevat? Dus niet tweehonderd, of vierhonderd, maar meer dan vijfhonderd!

Binnenin het blad was het een orgie van gezelligheid. Veel eieren ook, opengesneden en wel, waardoor het helse geel goed zichtbaar werd. “Pasen is zo’n heerlijk moment waarbij niets moet en alles mag. Maar dan wel net even feestelijker dan een normaal weekend”, kraaide een van de redactrices.

Ik heb niets tegen gezelligheid, maar hebben we daar de verrijzenis van Christus nu echt voor nodig?

Het paasfeest in ons land is failliet. Net als banken in moeilijkheden door de overheid geholpen kunnen worden, zou er een opkoopregeling voor failliete feestdagen moeten komen. De regering stelt een strak regime in. Op paaszaterdag zijn alle winkels voortaan dicht, er wordt niet gesport, treinen en bussen rijden na acht uur ’s avonds niet meer. Het land valt stil en verandert in één grote graftombe.

Pas in de vroege Paasmorgen ontwaakt alles weer zoals die eerste keer, ooit meesterlijke beschreven door de kunsthistoricus Frits van der Meer, aan de hand van een schilderij van Rogier van der Weyden. De verrezen Christus verschijnt  aan zijn moeder Maria, de wonden van zijn kruisdood zijn duidelijk zichtbaar.

“Zij hoort niet hoe een leger leeuweriken tiert in de bovenlucht, zij ligt moeilijk geknield in haar zondagse kloostergewaad, half omgewend voor haar bank.

Salve, sancta parens, zegt Hij. Dat is zijn Stem!

Kind, zegt zij, toch ietwat bevend, de handen nog altijd uiteen, waarom hebt Gij zo met ons gedaan?’

 

 

En nou maar hopen dat het zondag weer waar mag worden.     

           

Deze column verscheen eerder in Trouw van 3 april. 

 

 
 

Agenda

De nieuwe paus

'Habemus papam!' schalde er op 13 maart over het majestueuze Sint-Pietersplein in Rome. Paus Franciscus is zijn naam, maar wat weten we nu eigenlijk over de nieuwe opvolger van Petrus?

Lees meer..
Vaticaan op YouTube