In alle vrijheid brandde ik een woedend kaarsje

Ik zat begin deze week op een oude stoel en overdacht de wereld om mij heen. Die stoel is nog een heel verhaal, dat bespaar ik u nu maar even. Laat ik er het op houden dat die stoel door iemand was afgedankt, en hij nu –enigszins verweesd- in een Utrechts grachtenpand op mij stond te wachten. Parijs was nog Parijs en Charlie slechts een bijnaam voor een vriend van lang geleden.

Ik zat op die stoel en dacht aan dat jongentje van zes dat in mijn stad onder een bus kwam. Ik dacht aan paus Franciscus die zich bij zijn kardinaalscreaties toch een beetje heeft laten kennen als een machtspoliticus: hij koos vooral gelijkgestemden. Dat is altijd handig bij synodes of in het geval ze over je opvolging gaan stemmen.  O ja, ik dacht ook aan iets waar u niets mee te maken heeft. En ik dacht aan Asia Bibi. Wie?

Asia Bibi is een Pakistaanse moeder van vijf kinderen die in 2010 ter dood is veroordeeld omdat zij de profeet Mohammed beledigd zou hebben. Het begon onschuldig. Asia Bibi had een kopje water gedronken uit een put, waarop haar buren zeiden: Nu kunnen wij dat water niet meer drinken want het is verontreinigd door een onreine.' Zij zei: 'Ik geloof in Jezus Christus en die is niet onrein.' Daarop ontstond een woordenwisseling waarin zij Jezus boven de Profeet stelde. En dat is in Pakistan met zijn blasfemiewet, vragen om moeilijkheden. Asia werd vastgezet en dus veroordeeld. De behandeling van haar hoger beroep werd inmiddels al vijf keer uitgesteld.In oktober van 2014 werd het doodvonnis bevestigd door het gerechtshof in Lahore.  Haar advocaten hebben de zaak nu voorgelegd aan het hooggerechtshof en daarna rest nog slechts de Pakistaanse president.

Asia Bibi is één van de tienduizenden christenen die wereldwijd in de gevangenis zitten. Van alle mensen die op deze wereld voor hun geloof vervolgd worden, gaat het in 75 procent om christenen. Het onderdrukken gebeurt op allerlei manieren: een verbod om hun geloof uit te oefenen, opsluiten en martelen of koelbloedige executies. Denk maar aan pater Frans van der Lugt.

Open Doors, een orthodox-protestantse stichting die bijhoudt hoe het staat met de christenvervolging, publiceerde onlangs haar jaarlijkse ranglijst van landen die christenen het felst vervolgen. Op de plaatsten 2 tot en met 5 stonden- het mag geen verbazing wekken- : Somalië, Syrië, Irak en Afghanistan. In Irak werden tienduizenden christenen vermoord, een miljoen van hen is op de vlucht. Op nummer 1 stond voor het tweede achtereenvolgende jaar Noord-Korea. Daar zitten vijftig- tot zeventigduizend christenen gevangen.   

In Nederland bestaat een zekere lauwheid als het gaat om dit onderwerp. Organisaties als de EO, Kerk in Nood , het CDA en de ChristenUnie maken zich sterk voor vervolgde christenen. De Nederlandse regering heeft weinig oog voor hen, maar ook van de gezamenlijke Nederlandse kerken zou je toch veel meer lawaai mogen verwachten als het gaat om hun broeders en zusters in Christus.  Misschien zijn we in het verwende Westen wel vergeten hoe onderdrukking eruit ziet en blijft het daardoor toch een ver van mijn bed show.

Aan de andere kant is er angst voor selectieve verontwaardiging. Zo van ‘we kunnen het niet maken om ons om een bepaalde groep druk te maken. Elk slechtoffer heeft immers recht op onze sympathie’.

Natuurlijks stond ik afgelopen donderdag met honderden stadgenoten op het Domplein. Die slachtpartij in Parijs voelde ook voor mij als een aanval op onze manier van leven. Er waren in Utrecht veel toespraken, die niet altijd goed te horen waren.  Gelukkig was het af en toe even stil. Prachtig. Kippenvel. Niets meer aan doen. Veel mensen die samen stil zijn: iets mooiers is er niet.

Vijfhonderd meter verderop stond die stoel nog altijd pontificaal in het grachtenpand, maar de stad erom heen was niet meer dezelfde als toen ik er op zat. . De stad was in de war, of beter nog : wiebelig, om met Matthijs van Nieuwkerk te spreken. Maar hadden Asia Bibi en al haar lotgenoten ons al niet – al is het maar een beetje- uit het veld moeten slaan.

Ik ging gisteren in alle vrijheid, op klaarlichte dag, naar een kerk en brandde een woedend kaarsje voor Asia Bibi, voor die tien collega’s van Charlie Hebdo en die twee agenten, voor dat jongentje van zes dat op een zonnige maandagmiddag in Utrecht onder een bus kwam en voor iets dat u nog steeds niets aangaat.  

Er is niks mis met selectieve verontwaardiging, als je er maar ruim gebruik van maakt.

 

 

Deze column verscheen eerder in Trouw van 10 januari 2015.

           

 

           

 

 
 

Agenda

De nieuwe paus

'Habemus papam!' schalde er op 13 maart over het majestueuze Sint-Pietersplein in Rome. Paus Franciscus is zijn naam, maar wat weten we nu eigenlijk over de nieuwe opvolger van Petrus?

Lees meer..
Vaticaan op YouTube